Keşke büyümeyi hiç istemeseydik..

Zaman ne kadar çabuk ilerliyor.Daha dün hepimiz parklardaydık.o kadar masum ve o kadar uzun bir hayat vardı ki önümüzde umut dolu hayallerle …
şimdi her dinlediğimiz şarkıda bile bizi üzen anıların sahipleri olduk.hayatın labirent gibi odalarında çıkış yolları arıyoruz.o,bu,şu … herkes ve herşey biz büyüdükçe düşman kesildi sanki bize karşı.yolumuz cam kırıklarıyla doldu.her adımda bir kesik daha canımızı yakıyor.aşklarımız oldu çok sevdik sevildik üzüldük hatta üzdük.ah ederken ah edenlerimiz oldu.işte şimdi sıra mutlulukta dediğimiz her an hayal kırıklığı gözlerimizden yağmur oldu,aktı.saatlerce süren sağanak yağmurlarında şemsiyesiz sırılsıklam olana dek yürüdük.kimi zaman ruhumuzdan günahı,acıyı,hataları akıtıp,güneşe çevirdik yüzümüzü yaşlarımız kurusun diye.hırsımızı alamayıp hatayı hatayla örtmeye çalışıp kendimizden nefret eder hale geldik.bizm derdimiz herkesinkinden büyüktü.ve biz herkesten fazla yalnızdık.bazen mutluluğu kıskandık dile getirmeden.bazen hayata savaş ilan ettik.bizim hanemizde sıfır yazarken hayatı galibiyet turları atarken gördük.dizlerimiz yere değdi her pes ettik dediğimizde son bir gayretle yüklendik elllerimizin üzerine doğrulabilmek için yeniden.ve çoğu zaman yalancı baharlara aldandık.bizim terazimiz hiç eşitlenmedi.acı her zaman ağır bastı.çoğu zaman gülüşlerimiz bir palyoça gülüşüydü.içimiz kan ağlarken yıkılmadım ayaktayım görüntüsüydük.aynalar tüm gerçekliliğiyle yüzümüzdeki her bir çizginin şahiti kılıyordu bizleri.mutluluğu anlatacak kelimeler bulamayacak oysa acıyı cilt halinde sergileyecek kadar deneyim sahibi olmuş olduğumuzu farkeder olacağız.kurduğumuz hayalleri yaşayabilmek en büyük hayalimiz oluverecek.

Ve bütün bunların adı ”büyümek” olacak.büyümek buysa ben sımsıkı çocukluğuma,masumluğuma sarılmak istiyorum …